Portrettekenaar Yvonne gaat geen uitdaging uit de weg

Geen moment spijt heeft Yvonne Hofman van haar besluit in 2015 om portrettekenaar te worden. Hooguit spijt dat ze het niet eerder heeft gedaan. ´Ik had niet verwacht dat het allemaal zo´n vaart zou lopen´, zegt de 48-jarige Roodeschoolster, die volledig autodidact is, over haar bedrijf Hofdesign.

In de woonkeuken/cursusruimte van het verbouwde arbeidershuis aan de rand van het dorp schenkt ze een vers bakje koffie in. Ze woont er met Alex en hun kinderen Max en Ronja. Op de verdieping van de schuur heeft haar man kortgeleden – zo goed en kwaad als dat gaat met reuma – een atelier gemaakt, dat nog in gebruik moet worden genomen. ´Ik werk altijd in de huiskamer, maar dat is niet praktisch omdat je continu gestoord wordt.´

´In de woonkeuken geef ik tekenles aan kinderen en volwassenen. Voor de kinderen werkt een huiselijke sfeer goed. Ze moeten de les niet als verlengstuk van school zien.´

Yvonne in de weer met haar portret van David Bowie.

´Hier krijgen 24 kinderen van 8 tot 16 jaar en 12 volwassenen les, afkomstig van Harkstede tot Valom en van Winsum tot Delfzijl. De kinderen in groepjes van maximaal 6, de volwassenen in groepjes van 4. Vreemd genoeg hebben volwassenen meer begeleiding nodig, ze zijn onzekerder misschien. Kinderen gaan vaak gewoon hun gang.´

´Het is begonnen met portrettekenen, nadat ik na mijn ontslag bij een uitgeverij meer dan een jaar in de ww had gezeten. Ik heb gesolliciteerd op alles wat los en vast zat, zonder resultaat. Sinds mijn tiende tekende ik al veel. Het creatieve heeft altijd in mij gezeten en dit was de kans om van mijn hobby mijn werk te maken. Eenmaal begonnen als portrettekenaar kreeg ik op markten al snel de vraag of ik ook lesgaf.´

In opdracht maakt Yvonne portretten van mensen en dieren. Of ze tekent een oldtimer trekker, een auto of wat dan ook. U vraagt, wij draaien. Voor het ontwerpen van een logo of tattoo draait ze evenmin haar hand om. ´Ik ga geen uitdaging uit de weg.´

´Uit alle provincies heb ik al opdrachten gehad, gek genoeg niet uit Drenthe. Heb zelfs portretten gemaakt voor mensen in Canada, Spanje en Oostenrijk. Portretten maak ik vanaf 50 euro, ik vind dat het voor iedereen betaalbaar moet zijn.´

´Aan de hand van een foto teken ik met potlood. Nog nooit is een tekening verfrommeld in de prullenbak verdwenen. In de opdracht bijt ik me vast. Ook als het in het begin stroef gaat. Ik ga net zo lang door tot het naar mijn volle tevredenheid is. Ik ben van het natekenen, maar aan het werk geef ik zeker een eigen draai door er bijvoorbeeld verrassende elementen aan toe te voegen.´

´Bijzonder om te doen zijn in memoriam-portretten. Dat iemand overleden is geeft er een extra lading aan. Tijdens mijn werk ben ik erg bezig met het gevoel van de nabestaanden. Die zijn na afloop zonder uitzondering lovend over het resultaat.´

Jack, Johan en Douwe hebben het maar druk met de kerstbomen

Johan (links) en Jack.

´De verkoop van kerstbomen begon altijd pas na Sinterklaas, maar schuift steeds verder naar voren´, zegt Jack Zant van Discus Profauna in Winsum woensdagmorgen, een dag voor 5 december.

Jack is op het terrein achter de winkel – rond molen De Vriendschap – bezig kerstbomen te netten, collega-eigenaar Johan Korsaan timmert een houten kruis onder een boom. Verderop lopen klanten langs het immense aanbod, op zoek naar het in hun ogen mooiste exemplaar.

Alle bomen heb ik minimaal vier keer in handen

Johan: ´De verkoop loopt nu een dikke week, maar we zijn al  maanden met de voorbereidingen bezig. In de zomermaanden bekijken we de kerstbomen bij onze leveranciers in onder meer Slochteren en Schildwolde. Begin november richten we ons terrein achter de winkel in voor de verkoop en halen we de eerste partij bomen op.´

Die laatste klus is uitbesteed aan zijn vader Douwe (bijna 72), die ook de bezorging van de kerstbomen in Winsum en omliggende dorpen voor zijn rekening neemt. Alleen op zaterdag krijgt hij daarbij hulp. ´Alle bomen heb ik minimaal vier keer in handen´, zegt Douwe, net teruggekeerd van een bezorgronde. ´Sommige zijn ontzettend zwaar.´

Douwe schuift een zware kerstboom in de aanhanger.

De bomen variëren in prijs van 9,95 tot 185 euro. Jack: ´De Nordmann en de Fraseri verkopen we het meest aan particulieren. We leveren ook grote kerstbomen, bijvoorbeeld aan restaurants en scholen. En de boom die vandaag op het dorpsplein wordt opgezet, komt hier ook vandaan.´

Jack (46) en Johan (42) namen de zaak aan de Hoofdstraat Winsum in 2002 over van Jan van Hoorn, bij wie ze beiden jarenlang in dienst waren. De twee enthousiaste ondernemers hopen binnen nu en twee jaar te verhuizen naar het Boogplein, waar ze de directe buren worden van natuurvoedingswinkel Fluitekruid.

Accordeonist Stephan is elke dag tussen de dieren

´Jan, pas op. Het is glad!´, waarschuwt Stephan Niemeijer de man die tegenover de hertenkamp op zijn fiets stapt. ´Jan de Vries, hij was voor mij de beheerder van de hertenkamp. Toen Jan vijf jaar geleden stopte, vroeg de stichting mij of dit niet iets voor mij was. Nou, ja dus. Ik vind het hartstikke leuk!´

Stephan is zeven dagen in de week te vinden in de hertenkamp midden in Leens. ´s Ochtends rond acht uur is hij present en voert tarwe aan de dieren. Daarna gaat hij naar bakkerij Peters, die oud brood voor ze heeft klaarliggen. Tegen de avond krijgen de dieren een voermengsel van Stephan.

Lees “Accordeonist Stephan is elke dag tussen de dieren” verder

Toch maar overlaten aan de brandweer…

Nee, op de foto geen Piet in actie. De bewoner van een woning aan de Hoofdstraat Winsum probeert woensdagmorgen met een brandblusser een schoorsteenbrandje in de kiem te smoren.

Dit lukt hem niet, waarna de inmiddels toegesnelde brandweer het werk van hem overneemt. De gevolgen van het brandje blijven beperkt tot wat materiële schade.

Een brandweerman controleert de schoorsteen. Later arriveert ook de ladderwagen uit Groningen.

In de rijdende winkel van Adolf is Gronings de voertaal

Dat is toch wel opvallend: geen woord Nederlands hoor je in de rijdende winkel van Adolf Schaap. Alle klanten die dit halfuurtje bij hem komen, spreken plat Gronings. ´Dat hoort toch zo? We zijn Groningers en moeten het dialect er wel inhouden, de jeugd spreekt het nauwelijks meer´, zegt de ondernemer uit Ulrum.

Het typeert direct ook zijn klanten: voor een belangrijk deel 70-plussers. De oudste wordt over enkele maanden zelfs 101. ´Het is voor ons ook een sociaal gebeuren. Een praatje maken met de andere klanten en Adolf´, verklaart een van hen als ze met een volle boodschappentas uit de wagen stapt.

Lees “In de rijdende winkel van Adolf is Gronings de voertaal” verder

Schilder Gerda Onnes is blij dat ze de nul niet vasthoudt

Gerda bij een van haar zelfportretten, tussen de door haar geschilderde beroemdheden als Amy Winehouse (links) en Marlene Dietrich.

Het is eerste zondag van november rustig bij Gerda Onnes (63) in Kantens. Atelierroute Hoge Noorden moet kort na het middaguur nog op gang komen. ´De eerste keer kwamen er 75 bezoekers, sindsdien komen er gemiddeld 20 per keer. Ik hoop niet mee te maken dat er niemand komt.´

Lees “Schilder Gerda Onnes is blij dat ze de nul niet vasthoudt” verder

Het derde huis in Westernieland heet toevallig Het Daade Hoes

Het Daade Hoes is de naam van het derde huis aan de linkerkant bij binnenkomst van Westernieland, komende vanaf Den Andel. ´Puur toeval´, zegt bewoner Henk Huizinga (81). ´Als ik verderop had gewoond, had ik mijn huis ook Het Daade Hoes genoemd.´

´Dit huis is namelijk mijn derde huis. Ik begin geboren op Kaakhorn, het streekje ten noorden van Westernieland, en in de jaren vijftig zijn we verhuisd naar een bungalow aan de Kaakhornsterweg. Sinds 1977 woon ik hier. Tot anderhalf jaar geleden samen met mijn broer Folkert, maar die is helaas overleden.´

De naam staat zo op het huis en daar verander ik niks aan

Lees “Het derde huis in Westernieland heet toevallig Het Daade Hoes” verder

De kop is d´r af, nog bijna 500 kilometer te gaan voor Harald en Sam

Harald heeft er ondanks de stromende regen veel plezier in.

Op een grauwe, regenachtige novemberdag wandelt Harald Verwijlen met zijn Oudduitse herder Sam bij Mensingeweer. Beide bepakt en bezakt. Nou ja, Sam draagt alleen zijn eigen voer. ´Vandaag lopen we de eerste etappe van het Pieterpad, over een kleine drie weken finishen we op de Sint-Pietersberg.´

Het is de eerste keer dat Harald zich waagt aan de bijna 500 kilometer lange wandelroute. De bedoeling is om elke dag zo´n 30 kilometer per dag te lopen en er om een uur of vier uur ´s middags een punt aan te breien. ´Ik heb verder niks gepland. Op dat moment zie ik of ik ergens onderdak kan krijgen en anders gebruik ik de tent.´ Het maakt hem weinig uit, de fervente langeafstandswandelaar volgde in Canada de opleiding tot wildernisgids.

Dit is een goede manier om te resetten

Lees “De kop is d´r af, nog bijna 500 kilometer te gaan voor Harald en Sam” verder

Opa (85) werkt nog alle dagen mee in de fietsenzaak van Jan en Anky

Vader poetst, zoon repareert.

Het is de grote hobby van Johan Lietmeijer (85): zijn zoon Jan en schoondochter Anky meehelpen in hun tweewielerzaak aan de Schoolstraat in Uithuizen. ´Anders zit ik ook maar bij moe aan tafel, de hele dag uit het raam te kijken. En dan duren de dagen lang hoor!´

Vijf dagen in de week stapt Johan rond de klok van negen uur binnen. Het is voor hem niet ver lopen, hij woont met ´moe´ – Willy met wie hij dinsdag (26 november) op de kop af 60 jaar is getrouwd – naast de zaak. Voor het avondeten is hij weer thuis en tussendoor drinken ze samen koffie, eten ze gezamenlijk en doet Johan zijn middagdutje.

De medewerkers begroeten hem met opa. Ze weten wat hij als eerste gaat doen: koffiezetten voor de harde werkers.

Jan en Anky krijgen nog eens heimwee als ik hier niet meer ben

Lees “Opa (85) werkt nog alle dagen mee in de fietsenzaak van Jan en Anky” verder

Jan, muskusrattenbestrijder die tegenwoordig vooral kreeften vangt

Jan Iedema tilt de fuik boven water. Erin geen muskusrat te bekennen, wel twee kreeften. ´Amerikaanse rivierkreeften. Dit dreigt een nieuw probleem te worden, want ook deze dieren graven gangetjes. Elders is het al een plaag. Collega´s in Midden-Nederland hebben er weleens 150 in één fuik.´

Maar Jan is geen kreeftenbestrijder, dus pakt hij de fuik zo vast dat de twee kreeften zich in het water kunnen laten plonzen.

De muskusrattenbestrijder van ´t Stort (buurtschap bij Leens, hij kan zijn huis zien) controleert op een frisse, zonnige middag in november de fuiken in een sloot tussen Warfhuizen en Zuurdijk.

Lees “Jan, muskusrattenbestrijder die tegenwoordig vooral kreeften vangt” verder