Het raadselachtige bordje van Johan en Joke

Een bordje met een raadselachtige tekst siert al maandenlang een bloembak op de Baron van Asbeckweg in Warfhuizen.

Johan Zwarts en Joke Osseweijer hebben het geplaatst. Johan: ´Dit bordje hebben we meegenomen uit Zweden, waar we een huisje hebben en vaak zijn. Daar zie je ze overal langs de wegen. Kör sakta betekent rij voorzichtig en lekande barn spelende kinderen.´

Geregeld remmen mensen af om te kijken wat er nu precies staat

Op de doorgaande weg in Warfhuizen is een extra waarschuwing geen overbodig luxe. ´Er wordt hier verschrikkelijk hard gereden. Daar hebben we ons wel een beetje op verkeken.´ Johan en Joke verhuisden in december van een boerderij aan de Vaart Oostzijde naar de hoek van de Vaart Westzijde en de Baron van Asbeckweg.

Misschien juist wel dankzij de buitenlandse tekst lijkt het bordje op sommige weggebruikers effect te hebben. Joke: ´Het valt wel op. Geregeld remmen mensen af om te kijken wat er nu precies staat.´

Aan het plaatje – een kind met een slak op wieltjes – kunnen ze vaak afleiden wat er bedoeld wordt. Johan lachend: ´Anders kan er wel een bordje bij dat ze bij ons terechtkunnen voor tekst en uitleg.´

´Die slak – slakkengang – is de grap van dit plaatje, typisch Zweedse onderkoelde humor. Sowieso  zijn ze daar nogal geobsedeerd door veiligheidsmaatregelen. De Volvo was de eerste auto met veiligheidsgordels. In Nederland is er nu een discussie over het al of niet verplicht stellen van fietshelmpjes voor kinderen. Dat is in Zweden al lang geen issue meer; iedereen draagt daar een helm op de fiets. Ze maken er zelfs grappen over, dat de Zweden vrijend in bed ook die helmen op hebben.´

Zweden zetten vaak ter attentie een kinderfietsje langs drukke wegen. De twee Warfhuizers hebben dat ook in hun dorp geïntroduceerd. ´Soms zetten we het fietsje bij onze oprit, maar meestal op de brug. Er zijn ook mensen die ons driewielertje tijdelijk elders op strategische punten in het dorp neerzetten. Prima.´

De kinderen van Johan en Joke zijn overigens al lang uitgevlogen.

Nieuw verfje voor molen Hunsingo

Onderdendam op een zonnige meidag, waar molen Hunsingo een schilderbeurt krijgt.

Mannen van schildersbedrijf Cor Pettinga uit Winsum zijn inmiddels twee weken bezig met de klus die ze binnen enkele dagen hopen af te ronden. Dan kan de korenmolen, eigendom van Molenstichting Onderdendam, er voorlopig weer tegenaan.

In de molen heeft Martin Kooijker zijn restaurant de Molenaar op de begane grond en een bed and breakfast op de zolders.

Petra timmert aan de weg met zelfgemaakte mondkapjes

Petra werkt aan tweede en laatste serie mondkapjes.

Wie een origineel mondkapje zoekt, kan vanaf donderdag (28 mei) terecht bij Petra Bergstra in Winsum. Haar eerste serie zelfgemaakte mondkapjes was ze in een mum van tijd kwijt.

Aan een rek van bamboestokken hingen ze rond Hemelvaartsdag voor haar woning aan de Trekweg naar Onderdendam. ´Ik heb ze gemaakt van leuke stofjes die ik op de markt gekocht heb. Met printjes van bijvoorbeeld Roodkapje, tijgertjes, aardbeien, vogels en cactussen.´

´Eerst heb ik mijn familie en gezin voorzien. Toen duidelijk werd dat ze in het openbaar vervoer verplicht werden, besloot ik er meer te maken. Mijn buren verkopen altijd spullen aan de weg en ik dacht: dan doe ik dat met mondkapjes.´

Lees “Petra timmert aan de weg met zelfgemaakte mondkapjes” verder

Jan veertig minuten in opperste concentratie

Jan Posthumus beschildert op een mooie meidag de sierlijke letters en jaartal op de lijstgevel van een herenhuis in Warfhuizen: ANNO 1871.

Het is geen moeilijke klus, maar wel eentje waarbij extra concentratie vereist is, vertelt Jan als hij de ladder afdaalt. ´Je moet de contouren opzoeken en invullen. Er zitten wel details in, die je alleen van dichtbij ziet. Maar met de vier letters was ik een minuut of 20 bezig. Tel er nog eens 20 minuten bij op voor de cijfers.´

Het is een soort kroon op de schilderklus. ´Een dergelijk opschrift hoort op zo´n huis, het lijkt mooi´, vindt de Zoutkamper (58). Hij werkt al veertig jaar voor Schilderwerken SIPS bv in Groningen.

Geen bloembakken, maar koeien op beton bij Arie en Antoinette

Arie en Antoinette (die hond Mayra in de gaten houdt) met Yoni en Novi. Links Thom, een van de jongeren op de zorgboerderij. Ook hond Tess is van de partij.

Twee koeien sieren sinds kort de toegangsweg naar biologisch melkveebedrijf Abbeweer. Ze zijn van polyester. ´We moesten ze goed vastzetten, anders zouden ze wegwaaien´, zegt Arie Poot lachend.

Met de grote koe verraste Antoinette Alting (46) haar partner met zijn vijftigste verjaardag. De kleine gaf zij zichzelf cadeau en staat symbool voor haar jonge, kleinschalige zorgbedrijf.

Lees “Geen bloembakken, maar koeien op beton bij Arie en Antoinette” verder

Jesther klaar-over voor 180 melkkoeien

De koeien zijn gemolken en Jesther Huinder (14) begeleidt ze naar het land. Daarvoor moeten ze de Hekkumerweg over, het landweggetje tussen Sauwerd en Adorp.

Jesther levert maandagmorgen zijn bijdrage aan het bedrijf van zijn vader en oom tussen het online leren (Terra Winsum) door. ´De koeien heb ik gisteravond naar de stal gebracht, waar ze zijn gemolken. Zojuist is dat opnieuw gebeurd en nu gaan ze terug het land in. Dat vinden ze wel fijn.´

Lees “Jesther klaar-over voor 180 melkkoeien” verder

Tessa is blij dat ´t Zielhoes vanaf juni weer meer is dan alleen een afhaalloket

Het afhaalloket van Tessa voorziet in een behoefte. ´Vooral in het weekend zijn hier altijd wel mensen.´

Op een van de mooiste plekjes van het Hogeland – Noordpolderzijl – is Tessa Slager bezig het terras van café ´t Zielhoes op te fleuren met planten. ´Het moet straks wel gezellig zijn.´

Met straks bedoelt Tessa vanaf 1 juni, als de horeca weer onder voorwaarden open mag. ´Mijn partner Safet en ik zijn nog aan het uitzoeken hoe we het allemaal moeten doen, want het is best een lastig verhaal. We zijn geen echt restaurant, de mensen kunnen bij ons alleen bestellen van een kleine kaart. De meeste komen hier voor een kop koffie en iets lekkers. Maar we moeten wel werken met reserveringen. Ik zie op dit moment best wel beren op de weg, maar we hebben nog anderhalve week om uit te zoeken wat het beste is.´

Lees “Tessa is blij dat ´t Zielhoes vanaf juni weer meer is dan alleen een afhaalloket” verder

Hannie, Joop en Catrienus speuren naar nesten van weidevogels

Catrienus, Joop en Hannie.

Hannie Smelt, Joop Sijbolts en Catrienus Rouwé speuren op een dinsdagmorgen in mei grasland af bij Onderdendam.

In hun handen hebben ze stokken, maar die hoeven de grond niet in om een nest te markeren. ´We hebben op dit perceel geen nesten van weidevogels gevonden´, zegt Hannie, die samen met haar man een melkveehouderij heeft.

Het gras moet er vandaag af

Lees “Hannie, Joop en Catrienus speuren naar nesten van weidevogels” verder

Vraag het pensionado Freya en ze treedt nog met alle liefde op

Poppenspeelster Freya Noest zit 50 jaar in het vak. ´Geen moment meer aan gedacht´, zegt ze. Optreden is – hoewel gepensioneerd – haar lust en haar leven. ´Officieel bestaat mijn bedrijf niet meer. Alleen op verzoek treed ik nog op, reclame maak ik er niet meer voor. Als mensen mij vragen, dan doe ik het. Met alle liefde.´

Freya (69) bewoont sinds 1985 haar knusse, honderd jaar oude huis aan de Havenstraat in Zoutkamp. ´Vijftig jaar geleden ben ik begonnen bij een poppentheater in Brabant. Daar kon ik mijn creatieve ei niet kwijt. In 1973 verhuisde ik naar Westeremden om een eigen poppentheater te beginnen. Die theatervorm was hier nauwelijks, in tegenstelling tot het Westen en Zuiden. Uiteindelijk heb ik voor Zoutkamp gekozen vanwege het opkomend toerisme.´

Eya Popeya heet(te) haar poppentheaterschool. ´Freya van Eya Popeya, dat klinkt zo mooi. Ik heb de naam zelf bedacht, maar toen mijn moeder kwam te overlijden, kreeg ik de kinderboeken. Daartussen zat het boek Eya Popeya, het land der wijze dieren. Een prachtig kinderboek. Blijkbaar zit die klank diep in mijn hoofd.´

Ja, zo werk ik niet… met opdreunen

Duizenden optredens heeft ze gedaan, in haar theater aan huis en op locatie. ´Ik vind het mooi hoe de ontwikkeling is gegaan. In regels heb ik me nooit laten vastleggen. Poppentheater is voor mij lifestyle. Ja, ook nu nog. Het ís mijn leven.´

´Natuureducatie is steeds belangrijker gaan worden in mijn voorstellingen. Kinderen maar ook ouderen tijdens een wandeling op speelse wijze onderrichten over de natuur. Met poppen, maar bijvoorbeeld ook uitgedost als kruiden- of insectenvrouwtje. Op verzoek doe ik dat nu nog. Op elke natuureducatieve plek is dat mogelijk, in een bos, park of gewoon bij iemand in de tuin.´

´De belangstelling voor de natuur heb ik niet van een vreemde. Mijn vader was rentmeester van Brabants Landschap en mijn moeder kinderzuster en akela.´

´In het begin deed ik braaf een sprookje. Maar daar werd ik gek van. Teksten uit mijn hoofd leren kan ik niet, mijn sterke kant is improvisatie. De lijn van de voorstelling zit in mijn hoofd, verder niet. Zoals bij Jan Klaassen en Katrijn. Lastig is dat scholen tegenwoordig exact willen weten wat je speelt. Ja, zo werk ik niet… met opdreunen.´

´Er is zoveel rompslomp tegenwoordig. Vroeger was het makkelijk. Dan belden ze je op of je ergens een paar dagen later wilde optreden. En dan gebeurde dat, zo werd het gewoon geregeld. Je vertrouwde elkaar en het kwam goed.´

Op zijn Zoutkamps vis bakken en garnalen pellen

Voor haar voorstellingen gebruikt ze vaak fraaie, zelfgemaakte kostuums. Zo ook bij de rondleidingen die ze op verzoek door Zoutkamp geeft. ´Dan ben ik volledig in het zwart gekleed als Meldine, zij was in de 19de eeuw de waarzegster van het dorp. Bij het historisch festival Slag om Zoutkamp heb ik haar ook vertolkt.´

Trots is ze ook op haar musical ´t Stinkt op Soltcamp, die ze negen keer met de plaatselijke toneelvereniging Dukdalf speelde voor een uitverkocht Visserijmuseum. ´Negenhonderd bezoekers zijn er in totaal geweest.´

Volgende maand, op 13 juni, viert Freya haar 70ste verjaardag. ´Dat moet een mooi feest worden. We gaan op zijn Zoutkamps vis bakken en garnalen pellen. Uiteraard op 1,5 meter afstand van elkaar.´