Sportieve sportverslaggever Johan loopt met Bietsj z´n vaste ronde

Met de stevig aan de riem trekkende Bietsj loopt freelance sportverslaggever Johan Staal (62) op een zonnige donderdagmiddag zijn vaste ronde in Ezinge.

Zijn metgezel is een Mechelse herder van 2 jaar. ´Hij heeft inmiddels zijn maximale hoogte bereikt en kan alleen nog in de breedte groeien. Bietsj is een lieve hond, mensen denken vaak ten onrechte dat mechelaars agressief zijn. Alleen één postbode vindt-ie niet zo leuk. Waarom weet ik niet, maar zodra die op zijn scooter arriveert, vliegt Bietsj naar het raam.´

De naam Strand leek ons geen goed idee

Lees “Sportieve sportverslaggever Johan loopt met Bietsj z´n vaste ronde” verder

Vrolijke vriendinnen voltooien Pieterpad (ze begonnen in 2010)

De stemming zit er goed in bij (van links af) Gon, Uuske, Hanneke, Kitty, Dorothe en Annemieke.

Met hun vrolijke gedrag en opvallende rode T-shirts vallen ze zondag op tussen Winsum en Pieterburen. Zes vriendinnen uit het Westen, uit de buurt van Leiden, bereiken die dag hun doel dat ze zich in 2010 stelden: in tien etappes het Pieterpad lopen.

De route lieten ze direct afdrukken op T-shirts die in al die jaren nauwelijks van kleur verschoten zijn. Even na het middaguur wandelen de vijftigers vlak voor Mensingeweer.

Voordat ze Eenrum uit zijn is het dik twee uur later. Het gezelschap is blijven hangen op de Liefhebbersdagen van kwekerij De Kleine Plantage.

´Elk jaar doen we in september met zijn zessen één driedaagse etappe van tussen de 50 en 60 kilometer. Met het laatste traject Zuidlaren-Pieterburen voltooien we de loop. We sluiten in Pieterburen met een verrassing af´, vertelt Dorothe, samen met Kitty de regelaar. De andere vier weten nog van niks. Ze moeten nog 3 kilometer geduld hebben.*

Hebben ze al plannen voor een vervolg? ´We gaan een nieuwe route lopen, maar weten nog niet welke. We hebben nu van zuid naar noord gelopen, een optie is het Marskramerpad, dat gaat van Den Haag naar Bad Bentheim, van west naar oost.´

*De (eigen) finishfoto van het groepje in Pieterburen. Kitty en Dorothe hebben certificaten en champagne geregeld. ´Toen we gingen proosten, bood bewoonster Hilde Bakker spontaan aan om bij haar in de tuin te komen drinken. Heel leuk. We hebben ervaren dat Groningers zeer gastvrij en vriendelijk zijn´, meldt Dorothe ´s avonds namens de zes.

Geen circusvoorstelling… in Pieterburen komt bakkerij Stoet

Daan (in overall want hij is druk bezig met allerlei klusjes) voor de circuswagen.

Bernhard Renz bracht de circuswagen vrijdag hoogstpersoonlijk naar Pieterburen, maar niet om er een voorstelling te geven. In de woonwagen komt bakkerij Stoet&Ainvoud, kortweg Stoet.

´Een voorziening waar het hele dorp iets aan heeft´, zegt Daan Voermans (41), een van de initiatiefnemers en de trekker van het project. ´En de opvolger van bakkerij Impuls die hier jaren zat.´

De van Circus Renz Berlin gekochte wagen staat op de grote parkeerplaats. Met inventaris. Onder meer een bankstel, een kast, bedden en een partij kinderspeelgoed kwamen mee uit Beilen.

We gaan drie keer in de week open en bakken zestig broden per dag. Op = op

Lees “Geen circusvoorstelling… in Pieterburen komt bakkerij Stoet” verder

Hoogzwangere Marieke redt het leven van een hulpeloos schaap

Marieke bij het weiland na haar reddingsactie.

Een dier in nood moet je helpen, of je nu hoogzwanger bent of niet. Vindt Marieke Eling uit Baflo. Dus redt ze vrijdag, een dag voor haar uitgerekende datum, een schaap dat op de rug ligt.

Marieke rijdt even na het middaguur over de provinciale weg als ze bij Ranum de texelaar in nood ziet. Ze stuurt haar auto direct naar het weiland en zegt tegen haar passagier, zoontje Sam van 2, dat mama zo terug is.

´Slootje springen gaat niet meer, dat zou de kortste weg zijn´, zegt de 37-jarige Marieke. Dus gaat ze via het hek en over schrikdraad naar het dier toe. ´Ze beweegt niet, ik hoop niet dat ze dood is.´ Een paar stappen verder: ´Gelukkig, ze beweegt!´

Tijdens het lopen doceert ze: ´Nooit het schaap via de zijkant op de poten zetten, dat is niet goed voor haar maag. Dan kan ze alsnog doodgaan.´

Gelukkig, ze beweegt!

Lees “Hoogzwangere Marieke redt het leven van een hulpeloos schaap” verder

Jan werkt keihard door tot 2021 en hoopt dan op rust in de tent

Jan Schuiling staat zondagmiddag – zoals elke zondag tussen april en november – met zijn snackwagen bij de Willem Lodewijk van Nassau kazerne aan de Strandweg, op een steenworp afstand van de provinciale weg Ulrum-Lauwersoog.

De temperatuur is prima, maar er staat een stevige wind. Vandaar dat de 52-jarige Ulrumer het vandaag op zijn strategische plek niet van fietsers moet hebben. ´Maar ik heb al wel zeventig traytjes frisdrank verkocht, dat is niet slecht. Vooral op feestdagen is het hier topdrukte. Op tweede pinksterdag was er een wachttijd van nota bene anderhalf uur voor patat.´

De rit van Blijham naar huis duurde 4,5 uur

Lees “Jan werkt keihard door tot 2021 en hoopt dan op rust in de tent” verder

Jan Willem moet in beweging blijven, dat weet hij als geen ander

Jan Willem bij de Enne Jans Heerd.

´Je moet in beweging blijven. Dat is mijn drijfveer. Hardlopen kan helaas niet meer vanwege mijn kunstheup. Dus wandelen Trijnie en ik veel.´

Jan Willem Nanninga (65) is als gepensioneerd sportleraar uiteraard op de hoogte van het belang van voldoende bewegen. Donderdag in de vroege ochtend wandelt hij het rondje Maarhuizen. Maar het had ook Schaphalsterzijl kunnen zijn. Of Garnwerd met een rustpauze op een van de terrassen in het dorp aan het Reitdiep.

Meestal vergezelt Trijnie hem, maar die heeft deze ochtend andere bezigheden. ´Je kunt al wandelend de mooie omgeving in je opnemen en je komt altijd wel iemand tegen om even een praatje mee te maken. We gaan ook vaak op wandelvakantie.´

Jan Willem staat even stil bij de Enne Jans Heerd in Maarhuizen. ´Fantastisch hier toch? De bewoners en Staatsbosbeheer willen er echt iets moois van maken.´

Da´s toevallig, een vertegenwoordiger van Staatsbosbeheer wacht bij de monumentale boerderij op de komst van gedeputeerde Mirjam Wulfse. Ze gaan overleg voeren over de plannen die, zo legt de ´eigenaar´ aan Jan Willem uit, wel een flinke zet kunnen gebruiken. Het overleg vindt zo plaats in de sfeervolle boomgaard. De stoelen en flip-overs staan klaar.

De ontwikkeling in de gemeente Het Hogeland boeien Jan Willem en niet alleen omdat hij toevallig fractievoorzitter is van de PvdA. ´In 2010 ben ik in de raad terechtgekomen. Dit is mijn derde termijn. Het is prachtig werk. Je doet het voor de mensen en vanuit een ideologie. Het is een vrijetijdsbesteding en daarom vind ik dat je het met elkaar aangenaam moet maken. In de fractie lukt dat, de sfeer is goed. En dat geldt ook voor de raad.´

Met cremeren voorkom je dat mensen langs je graf lopen en zeggen: hier ligt Jan Willem Nanninga, die klootzak

Tijdens zijn wandelingen doet de Winsumer soms inspiratie op voor zijn maandelijkse column op de site van PvdA Het Hogeland. Op persoonlijke titel schrijft hij in de rubriek ´door de Rode bril´ over alles wat hem bezighoudt. ´Voor mijn eerste column na de vakantie heb ik nog geen onderwerp.´ Na even nadenken: ´Misschien moet het over het begraafbeleid gaan.´

En dan gaat het al snel over de persoonlijke keuze voor cremeren of begraven. ´Ik wil later gecremeerd worden, net als mijn ouders. Maar als je over een begraafplaats loopt, zie je wel een stuk historie, dat is ook mooi.´ Lachend: ´Maar met cremeren voorkom je dat mensen langs je graf lopen en zeggen: hier ligt Jan Willem Nanninga, die klootzak.´

De gemeentepolitiek ligt nog even stil. Op 18 september is de eerstvolgende raadsvergadering. De fractievoorzitter, geboren in Sint Jacobiparochie, opgegroeid in Baflo en de afgelopen vier decennia woonachtig in Winsum, kan daar niet bij zijn. ´Trijnie en ik hebben onze vakantie nog tegoed, we gaan wandelen in de Vogezen.´

Nog even terug naar het leraarschap. Jan Willem, tenger als in zijn jonge jaren, stond op Het Hogeland College in Warffum bekend als een fanatieke sportleraar, die veel vroeg van zijn leerlingen. ´Ik kom geregeld oud-leerlingen tegen, zoals nu. Ze groeten altijd vriendelijk en vaak maken we een praatje. Dan mag ik wel concluderen dat ik het zo slecht niet gedaan heb.´

Bang voor dubbele pech

Zul je net zien, heb je door motorpech je boot moeten achterlaten bij Tinallinge en wordt die weggesleept door het waterschap. Dat wilde ene Chris voorkomen. Gelukkig had hij een stuk karton, een stift en tape bij zich. De boot heeft hij inmiddels verhuisd naar een andere plek.

Hetty drie dagen terug op haar geboortegrond

Joy, John, Hetty en Gerald kijken hun ogen uit in Zoutkamp.

Wat doe je als je al 41 jaar in Canada woont en na zeven jaar weer eens terug bent op je geboortegrond? Dan zoek je de mooie plekjes op.

Hetty Bos-Bakker (53) emigreerde in maart 1978 met haar ouders, twee zussen en broer naar Canada. Samen met haar man Gerald, diens tweelingboer John en echtgenote Joy is ze twee weken in Nederland. Drie dagen vertoeven ze in Groningen, waar ze familie en een vriendin bezoeken.

Een bezoek aan de boerderij op ´t Wildeveld (bij Schouwerzijl) waar Hetty de eerste 11 jaar van haar leven woonde, is vaste prik tijdens bezoeken aan het Hogeland. De huidige bewoners, Bert en Nannet Gijzen, tonen zich gastvrij en geven een rondleiding.

Lees “Hetty drie dagen terug op haar geboortegrond” verder

Door de dorpen karren om onkruid weg te branden

´Nee, het is niet vermoeiend. Dat valt reuze mee´, zegt de medewerker van Milieudienst Groningen die op een zomerse dag met een kar door de Winsumer straten rijdt om onkruid in de goten weg te branden.

En dat terwijl hij geregeld de armen moet strekken om ongewenste begroeiing te bereiken.

Enkele dagen doet hij over de klus in Winsum. ´En daarna wacht het volgende dorp.´