Wasserwacht-bus van Rob en Chantal: Geef hem genoeg olie en water en hij rijdt wel

De Wasserwacht-bus van Rob R. (Rinse) de Jong en zijn vriendin Chantal Ensing is een opvallende verschijning op de Noord-Groninger wegen. ´Als ik mensen voor het eerst meeneem, verbazen ze zich: Rob, de mensen kijken allemaal naar ons. Mij valt het niet meer op, ben er inmiddels aan gewend.´

De 57-jarige Feerwerder, van beroep docent fotografie aan Noorderpoort in de stad, kocht de Mercedes 407D met 72 pk-motor in 2013. ´Ik was al een tijd op zoek naar een dergelijke bus, maar als er ergens eentje te koop stond, was het me altijd net te ver weg. Deze komt uit de buurt van Oberhausen, over de grens bij Arnhem.´

Lees “Wasserwacht-bus van Rob en Chantal: Geef hem genoeg olie en water en hij rijdt wel” verder

Mario en Bernhard verknocht aan Abelstok: ´Hier komen we tot rust´

Koken kan Mario als de beste, weet ook Bernhard.

Daar zijn ze weer, de oude bekenden* Mario Meyer en Bernhard Giesen. Zeker om het weekend bivakkeren de Duitse viskameraden sinds een jaar bij Abelstok, tussen Mensingeweer en Wehe-den Hoorn. ´Dit is voor ons vakantie, hier komen we tot rust. Een paar dagen ontstressen´, zegt Mario op een zaterdagmorgen in juli.

´We vinden dit een geweldig plekje, aan het water en met mooi uitzicht. Geregeld komen mensen langs voor een praatje. Als de koffie klaar is, kunnen ze een bakje meedrinken.´

´We brengen de tijd door met praten, eten, drinken en genieten. Van vissen komt soms helemaal niets terecht. We zijn hier sinds donderdagavond en hebben de hengels nog niet gebruikt. Meestal gaan we rond een uur of zes ´s ochtends slapen en pakken we nog een paar uurtjes.´

Mario (51) heeft een drukke baan als huismeester in een verzorgingshuis, zijn kameraad (58) is arbeidsongeschikt door de ziekte van Lyme. Wat een tekenbeet al niet tot gevolg kan hebben. In mei lag Bernard nog tien dagen in het ziekenhuis in Meppen. Bernhard: ´De tekenbeet heb ik opgelopen bij het Schildmeer waar we eerst vaak naartoe gingen, tot het ons daar te druk werd.´

Mario mag graag koken. Een maand geleden bereidde hij een maaltijd van mosselen die hij bij de steiger vond. Deze ochtend maakt hij roerei op het houtvuur. Bernhard kijkt goedkeurend toe, weet dat zijn kameraad hier een meester in is. De kipmaaltijd van gisteravond was ook bijzonder smakelijk.

Zeer welbewust gaan de twee avonturiers met het milieu om. Bij aankomst maken ze direct het terrein schoon. ´In Duitsland stelt de hengelsportvereniging dat verplicht. Hier ligt altijd afval, niet normaal. We ruimen het op en na afloop zorgen we ervoor dat alles schoon is. Je zult niets kunnen vinden. We nemen onze eigen rotzooi mee naar huis en maken geen gebruik van de afvalbakken hier.´

Mario toont een foto van een snoek die hij op deze plek ving. ´Het gaat mij om het avontuur, ik heb hem ook niet gemeten, maar hij moet zo´n 1,25 meter zijn geweest. Na twintig minuten gaf de snoek zich gewonnen. Ik heb hem gefotografeerd en teruggezet.´

´Schätzchen´, klinkt het. Zijn vriendin Sabrina belt hem. Vandaag komt ze langs en ze vraagt hoe ze het beste kan rijden. Zij gunt Mario zijn uitstapjes, want naast zijn werk verzorgt hij ook nog eens zijn vader van 82 die bij hem inwoont. Ook zijn doordeweeks zijn twee tienerzoons bij hem. Soms vergezellen ze hun vader naar zijn visparadijsje.

De lunch is achter de rug en het is gaan regenen, Mario en Bernhard onder de visparaplu´s.

De lucht boven het graanveld voorspelde al weinig goed. Het begint steeds harder te regenen. Mario en Bernhard besluiten de visparaplu´s op te zetten. ´Deze bui zou hier al uren eerder zijn. Wij vinden dit niet erg. Slecht weer bestaat niet, slechte regenkleding wel.´

*Hengels verleggen, tentje afbreken en vrolijk verder vissen http://mijnhogeland.nl/2018/07/15/2679/

De mannen gaan ouderwets tekeer in Leens

Een geweldig gezicht, de historische werkkleding van de vrijwilligers steekt donderdag mooi af tegen de goudkleurige rogge. Op landgoed Verhildersum in Leens wordt het graan op ouderwetse wijze gezicht, met de zicht (een soort zeis) en met een zichtmachine (zelfbinder), getrokken door een tractor. Uiteraard een oldtimer.

Ondertussen scherpt dominee Klaas Pieterman (75) zijn gereedschap. ´Even rustig aan´, zegt de Niekerker, ´zichten met de hand en het binden van de stoven is zwaar werk. Wat ik nu doe, het scherpen van de zicht, heet haren. Ik ben een van de weinigen die dat nog op deze wijze kunnen. En weet je wat nu zo leuk is? De spullen heb ik van mijn opa geërfd.´

Dominee Pieterman scherpt zijn zicht.

De zichtdag is een jaarlijks terugkerend ritueel op Verhildersum ter voorbereiding van de Historische Dagen op zaterdag 10 en zondag 11 augustus. Die dagen wordt het vandaag gezichte graan op 19de-eeuwse wijze gedorst.

Na gedane arbeid…

Arnold, een bevlogen imker die vroeger bij de ongediertebestrijding werkte

Arnold vertelt bezoekers over de bijenteelt.

Zaterdag zijn er vijftig belangstellenden geweest en vanochtend lopen een handvol bezoekers rond bij het clubhonk aan de Heerdweg. Arnold Bijsterveld geeft uitleg bij een van zijn volken.

´Bij Arnold moet je zijn. Hij is onze grote inspirator.´ Imker Lena Hooft-Lebedeva verwelkomt zondagmorgen de bezoekers die een kijkje nemen op de open dag van imkervereniging ´t Hoogeland in Uithuizen.

De 7-jarige Tije Kasteel zit op de eerste rang – op de kast zelfs – maar draagt dan ook net als Arnold een imkerpak. De rest kijkt op gepaste, veilige afstand toe. De 71-jarige imker opent de kast en haalt er een honingkorf uit en vervolgens een broedkorf, ondertussen honderduit vertellend.

Maar waarom bedekt hij zijn gezicht niet? ´Vanmorgen heb ik gezien dat het gedrag van de bijen goed was. Als er slecht weer of onweer op komst is, willen ze weleens minder rustig gedragen. Mijn volken zijn sowieso niet agressief, daar selecteer ik op.´

Lees “Arnold, een bevlogen imker die vroeger bij de ongediertebestrijding werkte” verder

Er was geen kip? Op Het Hogeland Festival zeker wel!

The Good Case.

Waar zie je dat nu, dat pluimvee rondscharrelt op een festivalterrein? Nou, in Den Andel, waar cultuurerf Andledon het seizoen net als de afgelopen jaren afsluit met Het Hogeland Festival.

Kippen, eenden en Paultje de pauw lopen er zondag op hun dooie gemak rond terwijl The Good Case uit Groningen het publiek vermaakt met subtiele gitaarmuziek en zang.

Van Piekeren.

Daarvoor kreeg Van Piekeren uit Utrecht, normaal een duo (Jan van Piekeren & Johan Fransen) maar voor deze gelegenheid uitgebreid met Bruno Rombouts, het publiek al enthousiast met melodieuze theaterpop.

Meer muzikanten maken deze middag en avond hun opwachting en er is een markt met diverse kramen. Het weer werkt mee: het blijft droog, al laat de zon het in tegenstelling tot vorig jaar afweten en is het een stuk frisser. Maar het kon minder. Over de hele dag trekt het altijd gemoedelijke festival enkele honderden bezoekers.

Een jonge bezoekster swingt op de muziek van The Good Case.

Free Bikers Garnwerd zijn (naar eigen zeggen) een stelletje knuffelberen

De trike-tochtjes gaan via Aduarderzijl.

Een groepje mensen met dezelfde passie: motorrijden. Zo zijn de Free Bikers Garnwerd het beste te omschrijven, zegt Dick Bonsing zaterdag in het Reitdiepdorp.

Dick vormt met Erwin de Groot en Bob de Paauw de Garnwerder inbreng. Alle drie fervente Harley-rijders. ´Daarnaast hebben we liefhebbers van buitenaf. We zijn ons in 2013 Free Bikers gaan noemen, na het overlijden van onze kameraad Klaas Postma. Hij was dé Harley-rijder van het dorp en we reden altijd samen al tochten. Door de trieste gebeurtenis is de band van ons groepje nog hechter geworden.´

Kijk ook eens naar onze hesjes, die staan toch helemaal niet strak?

Lees “Free Bikers Garnwerd zijn (naar eigen zeggen) een stelletje knuffelberen” verder

WOII actueel in Tinallinge tijdens opnamedag voor documentaire

Jaap Frankes uit Baflo is dinsdagmorgen al vroeg te vinden bij de 13de-eeuwse kerk in Tinallinge. ´We gaan opnames maken voor een documentaire over de gemeente Baflo in de Tweede Wereldoorlog. Over een uurtje, om tien uur, beginnen we.´

Een kwartier later arriveren de documentairemakers Sander Blom, Niels Brouwers en Jesper Bauer in een van de mooiste dorpjes op het Hogeland. Eerst laat Jaap hun plekken zien waar opnames gemaakt kunnen worden, waarna de drie de voorbereidingen treffen voor een interview in de kerk met Freek Stuivenga (83) uit Assen.

De in Baflo geboren en getogen Freek weet van alles te vertellen over de oorlog, datzelfde geldt voor zijn even oude vrouw Johanna (Scheerstra). Zij woonde in de oorlogsjaren aan de Roordaweg in Tinallinge waar vlakbij in de avond van 16 december 1941 een blindganger in de grond verdween.

Een geluk bij een ongeluk, ook voor haar toenmalige buurjongen Elibert Datema (81), die even later de kerk binnenstapt. Gezien hebben Johanna en Elibert de inslag niet, ze sliepen op dat moment. De niet-ontplofte bom ligt nog altijd diep in Eliberts tuin. Johanna, Freek en hij kunnen op de decimeter nauwkeurig aanwijzen waar zich de krater bevond.

Jaap, Elibert en Freek in gesprek, de oorlog is uiteraard het onderwerp.

Zeven bommen kwamen die avond op en bij Tinallinge terecht, afkomstig van een Engels vliegtuig dat op weg was naar Wilhelmshaven in Duitsland. Vermoedelijk had het te kampen had met ijsafzetting en wilde de bemanning van de bommen af om ballast kwijt te raken. Zes ontploften, waarvan één met fatale gevolgen.

Lees “WOII actueel in Tinallinge tijdens opnamedag voor documentaire” verder

Groep acht geniet op het Reitdiep

Een mooie afsluiting van de basisschool voor de groepachters van cbs Aquamarijn: een vaartocht met de Grand Lady over het Reitdiep. Hier varen ze bij Garnwerd. De leerlingen en leerkrachten van de school in de Groningse woonwijk Gravenburg hebben het overduidelijk naar hun zin.

Bloeiende rozen in borgtuin

De rozentunnel bij de Menkemaborg in Uithuizen staat in bloei, voor velen reden om deze dagen een bezoek te brengen aan de borg en tuin.

 Binnen is te zien hoe de borgbewoners in de 18de eeuw leefden en woonden. De borg dateert uit de 14de eeuw.

Ferme straal donker water: melkveehouder Jakob is aan het baggerspuiten

Wat is melkveehouder Jakob de Vries woensdagmorgen eigenlijk aan het doen op zijn land tussen Winsum en Onderdendam? Een ferme straal water, soms doorzichtig, dan weer donker, komt achter zijn tractor vandaan en komt verspreid neer op het gras.

Mest? ´Nee man´, zegt Jakob lachend. ´Dit is baggerspuiten. Met een baggerpomp haal ik de bagger uit de sloten. Er staat door de grote hoeveelheid slib maar weinig water meer in. Als boer ben je verplicht de sloten te onderhouden. Elk najaar doen we onderhoud met de maaikorf, maar er blijft toch te veel slib achter. Dit werkt goed.´

Lees “Ferme straal donker water: melkveehouder Jakob is aan het baggerspuiten” verder