Linda en Annelies, levensgenieters op de dijk

Doen op diek noemen ze het. En Costa del Wadden. De dijk achter Pieterburen is op warme dagen voor Linda de Hoop en Annelies Arkema de place to be. Kletsen, genieten van het uitzicht, de zonsondergang en de rust, wat drinken, fotograferen en lol maken. ´Wij zijn hier los van alles en iedereen.´

´De rust, de ruimte, de vrijheid. Dit voelt als onze achtertuin. Dit ís onze achtertuin. We zijn dankbaar om hier te mogen zijn´, zegt Annelies.
Linda: ´Je kunt jezelf hier horen denken.´

Geregeld is hun vriendin Devi Mokkum mee, maar vanwege zwangerschap nu even niet. Soms schuiven passanten spontaan aan. Twee dagen eerder nam Elke Koster ´s avonds laat een kijkje bij haar schapen en dronk gezellig een wijntje mee. Wijnen op de dijk.

Niet alleen bij hitte, ook bij andere extreme omstandigheden werkt de dijk als een magneet. Als er sneeuw ligt, glijden de vriendinnen er op een trekkerband of in een rubberboot van af. En bij hoog water zijn ze evenmin te houden. Annelies: ´Als er avontuur is, zijn wij present. Dit voorjaar was code oranje afgegeven vanwege een storm. Wij hebben direct onze oranje jas aangetrokken en zijn naar de dijk gegaan.´

Ze zet een bierflesje aan de mond. ´Nu hebben we Desperados en Heineken meegenomen. Eerder deze week dronken we wijn. Maar pas op, het moet niet lijken alsof we alcoholisten zijn.´

Linda: ´Nou moet je wel eerlijk zijn, dat ben jij wel hè, Al-co-lies?´

De plaagstootjes zijn niet van de lucht. Ze voelen elkaar precies aan en zijn aan elkaar gewaagd. En prominent aanwezig.
Annelies, knabbelend op nootjes: ´Als wij een ruimte binnenkomen, dan komt er wat binnen. We zijn de gangmakers op elk feest.´
Linda: ´Ja, met ons wordt de ruimte wel gevuld.´
En ze gieren het weer uit.

Linda mag graag foto´s nemen van de ondergaande zon. ´Ik ben dol op luchten.´

Ondernemende types die twee. Linda (33) heeft een eigen kapsalon in Pieterburen (´naast de kroeg, een toplocatie´), is wadgids en organiseert al acht jaar de zondagse Waddenmarkt in haar dorp. Sinds een jaar helpt Annelies (30) haar daarbij. Zij is lifecoach en richtte daarvoor twee jaar geleden haar bedrijf Brein Begeleiding op. ´En verder doe ik er nog van alles naast.´

Linda doet het liefst voor dag en dauw haar hardlooprondje langs de dijk. ´Als ik dan de zon zie opkomen… daar haal ik de meeste energie van de dag uit.´
Annelies moet er niet aan denken: ´Ik moet rustig opstarten, ik ben een avondmens. ´s Nachts wandel ik geregeld naar de dijk, met mijn mijnwerkerslampje op het hoofd.´
Linda: ´Ik ben ochtend- én avondmens. Ik heb weinig slaap nodig. Morgenvroeg om zeven uur sta ik alweer met een groep op het wad.´

Slappe lach in de bosjes

Annelies: ´Wij houden ervan als er wat te beleven is, en anders zorgen wij er wel voor. Laatst hebben Linda en ik belletje getrokken, midden in de nacht. Gewoon een spontane ingeving, we hadden het wel gezien aan de bar. Als doorgewinterde stappers weten we wie er nog wakker zijn.´

´Bij eentje beukten we op het raam. Die vloog als een furie zijn huis uit. Wij ons verstoppen in de bosjes waar wij de slappe lach kregen. Hij bleef maar voor zijn huis staan. Minutenlang. Uiteindelijk ging hij naar binnen. Het sloeg kant noch wal wat we deden, maar wij hebben ons doodgelachen.´

Maar als hij dit nu leest…? ´Geeft niet, we zijn waarschijnlijk toch al de hoofdverdachten.´

Annelies: ´Voor mij is de balans tussen gezelligheid en serieus en tussen genieten en gezond belangrijk.´
Linda: ´We zijn ondernemende en levendige types. Dat zou iedereen moeten zijn. Je bent maar even op deze wereld, je moet eruit halen wat erin zit. Als je er later op terugkijkt moet het leven het waard geweest zijn.´

Lang hoefde de kapster bijvoorbeeld niet na te denken toen ze de kans kreeg een acteerklus te doen voor de tv-serie I.M., naar het gelijknamige boek van Connie Palmen over haar grote liefde Ischa Meijer.

´Het zou dit voorjaar door NPO3 worden uitgezonden, 25 jaar na het overlijden van Ischa, maar door corona is het tot nader order uitgesteld. Eind 2019 waren de opnamen, afwisselend in Utrecht en Amsterdam. Waarschijnlijk ben ik in alle vier afleveringen te zien.´

Straks genieten van een 2 kilometer lang bloemenlint bij ´t Stort

Anita (54) met de tweeling Hessel en Esther (25).

Buurtschap ´t Stort en omgeving (bij Leens) is deze zomer een paradijs voor fietsers en wandelaars én voor insecten, vlinders en bijen. Boerin Anita Jongman en haar kinderen Agnes, Esther en Hessel hebben een strook van ruim 2 kilometer lang en 3 meter breed laten inzaaien met een bloemmengsel van eenjarige planten.

Bloemenpracht heet hun project, dat wat hen betreft zeker niet eenmalig is. ´In totaal beslaan de bloemen bijna 1 hectare. De helft staat op ons eigen grond´, vertelt Anita. ´Akkerbouwers en één particulier hebben land beschikbaar gesteld om het lint te voltooien. Iedereen met wie ik erover praat, is enthousiast. Boeren én burgers. Hoe mooi is het dat wandelaars en fietsers hier straks kunnen genieten van de bloemen?´

Lees “Straks genieten van een 2 kilometer lang bloemenlint bij ´t Stort” verder

Vraag het pensionado Freya en ze treedt nog met alle liefde op

Poppenspeelster Freya Noest zit 50 jaar in het vak. ´Geen moment meer aan gedacht´, zegt ze. Optreden is – hoewel gepensioneerd – haar lust en haar leven. ´Officieel bestaat mijn bedrijf niet meer. Alleen op verzoek treed ik nog op, reclame maak ik er niet meer voor. Als mensen mij vragen, dan doe ik het. Met alle liefde.´

Freya (69) bewoont sinds 1985 haar knusse, honderd jaar oude huis aan de Havenstraat in Zoutkamp. ´Vijftig jaar geleden ben ik begonnen bij een poppentheater in Brabant. Daar kon ik mijn creatieve ei niet kwijt. In 1973 verhuisde ik naar Westeremden om een eigen poppentheater te beginnen. Die theatervorm was hier nauwelijks, in tegenstelling tot het Westen en Zuiden. Uiteindelijk heb ik voor Zoutkamp gekozen vanwege het opkomend toerisme.´

Eya Popeya heet(te) haar poppentheaterschool. ´Freya van Eya Popeya, dat klinkt zo mooi. Ik heb de naam zelf bedacht, maar toen mijn moeder kwam te overlijden, kreeg ik de kinderboeken. Daartussen zat het boek Eya Popeya, het land der wijze dieren. Een prachtig kinderboek. Blijkbaar zit die klank diep in mijn hoofd.´

Ja, zo werk ik niet… met opdreunen

Duizenden optredens heeft ze gedaan, in haar theater aan huis en op locatie. ´Ik vind het mooi hoe de ontwikkeling is gegaan. In regels heb ik me nooit laten vastleggen. Poppentheater is voor mij lifestyle. Ja, ook nu nog. Het ís mijn leven.´

´Natuureducatie is steeds belangrijker gaan worden in mijn voorstellingen. Kinderen maar ook ouderen tijdens een wandeling op speelse wijze onderrichten over de natuur. Met poppen, maar bijvoorbeeld ook uitgedost als kruiden- of insectenvrouwtje. Op verzoek doe ik dat nu nog. Op elke natuureducatieve plek is dat mogelijk, in een bos, park of gewoon bij iemand in de tuin.´

´De belangstelling voor de natuur heb ik niet van een vreemde. Mijn vader was rentmeester van Brabants Landschap en mijn moeder kinderzuster en akela.´

´In het begin deed ik braaf een sprookje. Maar daar werd ik gek van. Teksten uit mijn hoofd leren kan ik niet, mijn sterke kant is improvisatie. De lijn van de voorstelling zit in mijn hoofd, verder niet. Zoals bij Jan Klaassen en Katrijn. Lastig is dat scholen tegenwoordig exact willen weten wat je speelt. Ja, zo werk ik niet… met opdreunen.´

´Er is zoveel rompslomp tegenwoordig. Vroeger was het makkelijk. Dan belden ze je op of je ergens een paar dagen later wilde optreden. En dan gebeurde dat, zo werd het gewoon geregeld. Je vertrouwde elkaar en het kwam goed.´

Op zijn Zoutkamps vis bakken en garnalen pellen

Voor haar voorstellingen gebruikt ze vaak fraaie, zelfgemaakte kostuums. Zo ook bij de rondleidingen die ze op verzoek door Zoutkamp geeft. ´Dan ben ik volledig in het zwart gekleed als Meldine, zij was in de 19de eeuw de waarzegster van het dorp. Bij het historisch festival Slag om Zoutkamp heb ik haar ook vertolkt.´

Trots is ze ook op haar musical ´t Stinkt op Soltcamp, die ze negen keer met de plaatselijke toneelvereniging Dukdalf speelde voor een uitverkocht Visserijmuseum. ´Negenhonderd bezoekers zijn er in totaal geweest.´

Volgende maand, op 13 juni, viert Freya haar 70ste verjaardag. ´Dat moet een mooi feest worden. We gaan op zijn Zoutkamps vis bakken en garnalen pellen. Uiteraard op 1,5 meter afstand van elkaar.´

Geen Graspop, geen grootse 50ste verjaardag; er zijn ergere dingen, zegt Peter

Groots zou Peter ´Graspop´ Buurma vandaag (vrijdag 17 april) zijn vijftigste verjaardag vieren. En op de 29ste editie van het Graspop Festival Baflo eind mei zouden naar schatting 1500 bezoekers komen. ´Er zijn ergere dingen hoor. Mensen die overlijden of doodziek zijn. Bedrijven die omvallen, zzp´ers die in de problemen komen. Laten we hopen dat dit zo snel mogelijk achter de rug is, dat is het beste voor iedereen´, zegt Peter op zijn verjaardag.

´Normaal vier ik mijn verjaardag niet, maar voor mijn vijftigste wilde ik een uitzondering maken. In en bij het ijsbaangebouw in Rasquert zou ik een groot feest geven, met een band en dj. Begin maart stond ik op het punt de uitnodigingen te versturen, maar ik heb daarmee gewacht omdat het de verkeerde kant op dreigde te gaan.´

Petra en de kinderen willen in Gasselte de boel versieren

Lees “Geen Graspop, geen grootse 50ste verjaardag; er zijn ergere dingen, zegt Peter” verder

Noaberwichter hebben hun werk gedaan: aan tafel!

Linksom: Hillie, Truus, Mennie, Margriet, Gijs, Klara, Zini, Liza en Reina.

Acht vrouwen en één man genieten deze woensdag van een heerlijke maaltijd in het Noaberhoes in Baflo. Voor de voorbereidingen tekenden de dienstdoende Noaberwichter Truus Buikema (67) en Margriet Peppelenbos (72).

´s Ochtends kunnen eters – maximaal twaalf – zich telefonisch aanmelden. Het worden er negen, concluderen Truus en Margriet klokslag tien. Met de Coop-folder in de hand hebben ze inmiddels het menu samengesteld.

Margriet doet vandaag de inkopen en komt een half uur later met aardappelschijfjes, sperziebonen, sla en gehaktballetjes in satésaus terug van de plaatselijke supermarkt. Als toetje is er vla. Behalve, zo blijkt later, voor vaste gast Gijs. Die geeft de voorkeur aan appelmoes.

´We bieden een voedzame en verse maaltijd. Vaak Hollandse pot, maar we eten ook weleens nasi, macaroni of pannenkoeken. Een voorafje ontbreekt, anders wordt het te duur´, vertelt Truus.

Met de Coop-folder in de hand stellen Truus en Margriet het menu samen

Lees “Noaberwichter hebben hun werk gedaan: aan tafel!” verder

Joost, hondengek die gestopt is met zijn uitlaatservice

Joost met zijn eigen honden Lukas (links) en Polly.

Een hondengek, zo mag Joost van de Werf (42) wel genoemd worden. Werkt bij het dierenasiel in Zuidwolde, vangt honden uit Griekenland op en volgt een opleiding tot hondengedragstherapeut.

Was hij anderhalve week eerder nog met zeven honden op Lauwersoog te vinden, deze zondagmorgen laat hij slechts twee viervoeters uit in het parkje Munsterveld, aan de oostkant van Winsum. De verklaring is simpel: ´Heb besloten om na een kleine vier maanden met mijn uitlaatservice Honden Ronde te stoppen. Mijn busje heeft inmiddels een andere eigenaar. Dit zijn Lukas en Polly, mijn eigen honden.´

´Qua klandizie liep het goed. De aanmeldingen stroomden binnen na de start in oktober. Na twee maanden zat ik vol. Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het voor de honden niet goed is. Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en mijn klanten ingelicht.´

Gedurende de rit naar Lauwersoog bouwde de spanning zich op

Lees “Joost, hondengek die gestopt is met zijn uitlaatservice” verder

Sjouke schildert alles wat leeft en beweegt

´Open atelier´ staat er achter het raam en op een groot bord aan de weg. ´Kom verder. Eigenlijk ben ik op de dag des Heren niet open´, zegt Sjouke Heins (76), ´maar het bord is te zwaar om weg te halen.´

De schilder, tekenaar en graficus woont in Aduarderzijl, in een huis uit de tweede helft van de negentiende eeuw. Op de grond rust nog beklemrecht, waarvoor hij jaarlijks ´een euro of zo´ betaalt. Op een steenworp afstand ´t Waarhuis en het sluizencomplex. Geen gekke plek om te wonen!

Soms zie ik werk van erkende koeienschilders en dan klopt er geen moer van de verhoudingen

Lees “Sjouke schildert alles wat leeft en beweegt” verder

Schilder Gerda Onnes is blij dat ze de nul niet vasthoudt

Gerda bij een van haar zelfportretten, tussen de door haar geschilderde beroemdheden als Amy Winehouse (links) en Marlene Dietrich.

Het is eerste zondag van november rustig bij Gerda Onnes (63) in Kantens. Atelierroute Hoge Noorden moet kort na het middaguur nog op gang komen. ´De eerste keer kwamen er 75 bezoekers, sindsdien komen er gemiddeld 20 per keer. Ik hoop niet mee te maken dat er niemand komt.´

Lees “Schilder Gerda Onnes is blij dat ze de nul niet vasthoudt” verder

Wel 1.000.000 items in de antiekboerderij van Erik en Erika

´Als ik mopper, zei mijn vader weleens: als je voor elk item 1 euro zou krijgen, hoe zou het dan aflopen? Niet slecht!´

´In 2004 wilde een Amerikaan alles van mij kopen. Ik had twee jaar eerder mijn baan bij Shell opgezegd om dit bedrijf over te nemen en voelde er niets voor. Maar als hij nu weer zou komen… Ik heb nog een UBN-nummer. Zou zo weer schapenhouder kunnen worden.´

Toch zou het waarschijnlijk niet doorgaan. Erik Boerma (58) van Boerma´s Antiekhoeve in Uithuizen loopt naar eigen zeggen nog alle dagen met alle plezier en nooit met tegenzin rond in zijn schuren. Die staan stampvol met spullen als schilderijen, vazen, stoelen, tafels, klokken, serviezen, bestek, lp´s en tuingereedschap. Ja, wat is er eigenlijk niet te vinden?

Onze 8-jarige zoon Simen heeft een florerende eierhandel waar hij veel plezier aan beleeft

Lees “Wel 1.000.000 items in de antiekboerderij van Erik en Erika” verder

Jonge en gewonde vleermuizen in goede handen bij Anja en Judith

Anja (links) en Judith.

Het begon 21 jaar geleden met één vleermuis waarmee een buurvrouw kwam aanzetten. Inmiddels vangt Anja Sjoerdsma met de onmisbare steun van onder anderen haar vriendin Judith Wieringa 180 vleermuizen per jaar op. Maar hoelang nog?

De opvang telt begin november ruim 20 verweesde en gewonde vleermuizen. De meeste daarvan komen op krachten in met doeken behangen kasten. Die staan in de keuken van het huis aan de rand van Adorp, waar Anja met haar man Peter en hun zonen Johann en Rick woont.

Anja en Judith zitten aan de keukentafel met een vers bakje koffie voor zich. Ze hebben nog geen slok genomen als de volgende tijdelijke gast wordt binnengebracht. Johan en Gaby van de dierenambulance brengen een jonge dwergvleermuis. Hun komst was aangekondigd.

Johan en Gaby arriveren met een dwergvleermuis.
Lees “Jonge en gewonde vleermuizen in goede handen bij Anja en Judith” verder